در این پژوهش ساختار بصری چند اثر نگارگری ایرانی بررسی و تحلیل شده است که فضایی را تصویر کرده­اند که نزدیک به برخی از تکنیک های سینمای جهان است. تکنیک های هنر و سبک­های سینمایی دو مسئله به هم پیوسته­اند که در این پژوهش در راستای نگارگری ایرانی باتوجه به بیان اهمیت موضوع به کارگیری تکنیک های نگارگری در سینما، به بررسی و شناخت هم زمانی، تصویرسازی به جای واقعیت پردازی، عدم بازتاب عواطف در چهره­ها، و نگاه خیره سوژه به چشم ناظر پرداخته می­شود. این پژوهش سعی دارد که برای عموم علاقه­مندان به رشته سینما و نقاشی و تمام کسانی که به نوعی به مسئله خلاقیت در هنر می­اندیشند، با نگاهی موشکافانه تر به مسئله کاربرد تکنیک های نگارگری در سینما، بپردازد. در این بررسی و پژوهش، از روش تجزیه وتحلیل یافته ها و داده ها، با کیفیت چند و چونی و بازیافت جزئیات برآمده از سه فرآیند درهم تافته وصف (چیستی) ارزیابی (چگونگی) و تحلیل (چرایی) استفاده شده است. با این روش استقرایی و رویکرد علمی، تصویری کل نما از تکنیک­های نگارگری و سینما  فراز آمد.اهداف تحقیق:بررسی برخی از عناصر ساختاری نگارگری ایرانی و تفسیر و ضوابط حاکم بر آن ها در آثار تنی چند از نگارگران ایرانی.بررسی کیفیت چند و چونی و بازیافت جزئیات برآمده از سه فرآیند درهم تافته وصف. سؤالات پژوهش:عناصر ساختاری نگارگری ایرانی و تفسیر و ضوابط حااکم بر آن ها در آثار نگارگری چگونه است؟کیفیت چند و چونی و بازیافت جزئیات برآمده از سه فرآیند درهم تافته وصف چگونه است؟

مانویت در قرن سوم میلادی در نتیجه امتزاج و اتحاد عقاید مزدایی و مسیحی در ایران به وجود آمد. مانویان به علت آزار پیشوایان دین زرتشتی به سوی کشورهای شرقی و شمالی که عده ایرانیان در آن جا فراوان بود، مهاجرت کردند و در سغد اقلیت مستقلی تشکیل دادند. مانویان به دلیل منشا ایرانی خود طبعا نفوذ و تاثیر هنر ایرانی را تا سر حدات چین پیش بردند.مذهب مانوی که در آسیا و نیز بخش اعظم شمال آفریقا و جنوب اروپا رونق و گسترش یافته بود، در تاریخ هنر ایران از اهمیت بسزایی برخوردار است. استیلای اعراب بر ایران، مانویان را نجات داد و به مدت چند نسل از تسامح موجود در سرزمین های اسلامی برخوردار شدند و از این وضعیت مطلوب برای تبلیغ و گسترش آیین خویش بهره جستند. در ایران و بین النهرین بر فن و نقشمایه های تزیینی مانوی تاکید شد و ذهن و قریحه اسلامی نیز آن را با نگاره هایی با مفاهیم مذهبی و دینی هماهنگ نمود و در حقیقت هنر مانوی پایه گذار نگارگری پس از اسلام شد. در این مقاله با استفاده از روش تحقیق تاریخی و توصیفی و از طریق مطالعه اسناد و مدارک معتبر، مورد پژوهش قرار گرفته است. ابتدا آیین مانی و سپس نقاشی مانوی با توجه به تاثیراتی که از منابع مختلف پذیرفته، بررسی شده و سپس تاثیراتی که این هنر بر نگارگری اوایل دوران اسلامی گذاشته، معرفی شده است.سوالات:1- چگونه نقاشی مانوی بر نگارگری اولیه اسلامی تاثیرگذار بوده است؟2- نقش مایه های تزیینی و مفاهیم نهفته در نقاشی مانوی کدامند؟اهداف: 1- آشنایی آیین مانی و چگونگی تاثیرگذاری نقاشی مانی بر نگارگری اسلامی2- دستیابی به شاخصه های تزیینی و مفهومی نقاشی مانی

آداب از اصول طریقت تصوّف بود. حفظ آداب، محک میزان عیار مریدان در پای­بندی به تصوّف و متعاقباً پاسداشت سنت رسول و ائمّه به شمار می­آمد. در اندیشۀ­ صوفیان، ­برای هر رفتاری، آداب خاصی حاکم بود که اِعمال آن آداب، نقش مهمی در ردّ و قبول صوفیان در حلقۀ اهل تصوف داشت. عمل به آداب در حقیقت پروانۀ بقای صوفی در کسوت اهل تصوّف بود و تخطّی از آن منجر به خروج ازدایرۀ صوفیان می شد. انتقال صحیح آداب نیز از اهمّ موضوعاتی بوده است که در ادوار گوناگون ذهن مشایخ تصوف را مشغول و مشوّش می داشت، زیرا خاستگاه آداب آیات، احادیث، روایات، سنت و سیرۀ پیامبر و معصومین بود و هرگونه قصور در عمل و نقل آن، فروگذاشت جانب حرمت این مقدسات تصوّر می شد و خطایی نابخشودنی به شمار می­آمد. در این پژوهش پس از بیان تعاریف و اهمیّت «ادب» در متون عرفانی، نشان داده می شود که آداب مختلف چه تفاوت هایی باهم داشته­اند؟ این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی پرداخته شده است. واژۀ­ «ادب» در آغاز بار معنایی محدود، اَشرافی و انحصاری داشت اما نفوذ اسلام و شیوع تصوّف سبب تحوّل و توسعه­ و سرانجام تعالی معنایی «ادب » گردید. نتیجۀ این تحقیق نشان می دهد که مشایخ بزرگی چون عَین القُضات، عزیزالدین نَسَفی و مولانا به جنبۀ باطنی آداب بیش از جنبۀ­ ظاهری آن نظر داشته­اند و از این رو نسبت به مراعات ظاهر آداب جانب تساهل را گرفته­اند؛ حال آنکه صوفیان دیگری چون باخرزی، سهروردی و کاشانی نسبت به بیان آداب از کوچک ترین نکته­ای دریغ نکرده و جوانب احتیاط را رها نکرده­اند. اندیشه های عرفانی دورۀ صفوی در نگارگری مکتب دوم تبریز نیز نمود واضحی یافته است. اهداف پژوهش: بررسی عرفان اسلامی از جنبۀ آداب. بررسی تأثیر متقابل عرفان اسلامی و هنر نگارگری اسلامی (مکتب دوم تبریز). سؤالات پژوهش: آداب در عرفان اسلامی چه چیزهایی هستند؟ تأثیر عرفان اسلامی بر هنر نگارگری اسلامی چیست؟

بیان مسئله: عجایب نگاری، ازجمله اصطلاحات غامض و ریشه دار است که در پیرامون سنت هنری و ادبی ملل و تمدن های مختلف به کار رفته است. آنچه در این پژوهش مورد بحث و تمرکز قرارگرفته است، واکاوی نسبت های بنیان های نظری و مبانی حکمی ناظر بر سنت عجایب نگاری در نگارگری ایران با تمرکز بر «قوه خیال» است. مراد از مبانی حکمی، خاستگاه های نظری منبعث از مفاهیم ریشه دار دینی و آیینی و فرهنگی با رنگ و بوی دانش نظری و عرفان است. سوال این پژوهش بدین شرح است «قوه خیال با عجایب نگاری در نگارگری ایرانی اسلامی چه نسبتی دارد؟ » هدف هدف از این پژوهش دست یابی به یک سیاق مشخص در تبیین نسبت خیال و عجایب نگاری در هنر ایران است و به واکاوی این سنت از منظر «خیال» پرداخته است. روش پژوهش: پژوهش حاضر، از نوع بنیادی بوده و با بررسی پژوهش های پیشین در حیطه تاریخ، ادبیات، مطالعات فرهنگی و تاریخ نگارگری ایران با استناد به مطالعات تاریخی و روش توصیفی و تحلیلی، متخذ از منابع کتابخانه ای و الکترونیکی تنظیم شده است. یافته ها عجایب نگاری در هنر ایرانی اسلامی دارای بنیان های روشنی در باب «قوه خیال» و کارکردهای «متخیله» در آراء حکیمانی چون «فارابی»، «ابن سینا»، «شیخ اشراق»، «صدرالمتالهین» و دیگران بوده و در آثار نگارگری ایرانی اسلامی متجلی شده است.